آتش یکی از عناصر چهار گانه ی خلقت که از درجه ی اهمیت بالایی در دین زردشتی برخوردار است که نه اشعه ی خورشید رابایدگذاشت که برآن بیفتد ونه چشم کافری آنرا ببیند.چهل منبر مراسمی است ایرانی که پس از اسلام توانست به بهانه های دین جدید وبا اسطوره های تازه این دین زنده بماند.آتش به نماد تقدس نقش ویژه ای در این مراسم دارد. این مراسم که هر ساله در شب محرم در محله های قدیمی شهر لاهیجان برگزار می شود نذرگذاران بسیاری را از شهرهای مجاور به خود جذب می کند.
مشخصات:
ـ آرش یزدانی / متولد ۱۳۵۸ 
فارغ التحصیل سینما گرایش فیلمبرداری سال 81 از دانشکده سینما تئاتر تهران
فیلمها
ـ 1376 ساخت فیلم داستانی « قاب زندگی » در قطع SVHS به مدت 5 دقیقه.
ـ 1378 ساخت فیلم مستند « شطرنج» در قطع mm 16 به مدت 8 دقیقه.
ـ 1379 ساخت فیلم مستند « دادو ستد » در قطع mm16 به مدت 10 دقیقه .
ـ 1380 ساخت فیلم مستند « سه استکان چای برای میز هشت » در قطع DV CAM
ـ 1381 ساخت قیلم مستند تجربی « سایه ،ساروج،خشت» درقطع mm 35 به مدت 12 دقیقه .
ـ 1383 ساخت مجموعه فیلمهای 100 ثانیه ای (8 فیلم) در قطع DV CAM
ـ 1384 ساخت فیلم تجربی «یکی در میان بخار غلیظ...» در قطع DV CAM
ـ 1385 ساخت فیلم مستند «آبزی پروری در تالاب کیاشهر» به سفارش Unicef و UNDP در قطع DV CAM
ـ 1386 ساخت فیلم مستند « چراغ زرد » به مدت 15 دقیقه در قطع DV CAM
جوایز
ـ دریافت دیپلم افتخارو جایزه ی ویژه هیات داوران ششمین جشنواره فیلم مستند کیش سال 1383 برای فیلم سایه ساروج خشت .
ـ در یافت تندیس بلورین اولین جشنواره ی فیلم مستند پلیس یرای فیلم « چراغ زرد» سال 1386.
ـ دریافت تقدیر در جشن تصویر برای فیلم مستند «گیله وا» در تابستان 1385
ـ راهیابی فیلم مستند « چهل منبر » به جشنواره فرهنگ ایرانیان (OSHIHAN) کانادا.
ـ دریافت دیپلم افتخار بهترین فیلم تجربی از هشتمین جشنواره منطقه ای سینمای جوانان ایران ـ بجنورد
فعالیتهای دیگرـ مدرس دروس سینمایی در دانشگاه جامع فرهنگ وهنر گیلان
ـ همکاری با انجمن سینمای جوانان ایران ـ دفاتر:رشت،لاهیجان، رودبار وتالش به عنوان مدرس دروس سینمایی از سال 1378 تا امروز.
ـ عضو هیات انتخاب و داوری بخش سینمایی جشنواره ی اینترنتی « طوبی » در سال 1384.
ـ عضو هیات انتخاب و داوری جشنواره فیلم کوتاه استان گیلان سال 1385.
گفتار متن فیلم « چهل منبر»
ـ خورشید دَر آسمانِ بَرین،دَر اَبرِطوفان زا اَفروختِه می شودوُهَمچون بَرق به زَمین فرود می آید وَ در زَمین دائماً به دَستِ مردمان دوباره مُتولِد می شَود.
ـ آتش راهِ خُدایان است که از آن می توان به قُله های آسمان رسید.
ـ نُهمین روزِ سوگِ مُحرَم که به شب می نشیند،هرخانِه،سوگخانه ای می شودوهرکس سوگنامه ای ازآتش وشمع.
ـ کوچه هایِ اندوه را اَشک ریزیِ شَمع،خیس می کند وُ هرسکویُ وایوانی، مِنبَری می شود ازبرای اشکهایِ مشتعلِ شمعِ سوگوار.
ـ اَشکی کِه جوی آبِ بَسته بَرشَهیدی پُرعَطَش را سیراب می کُند بِه تَقاصِ خونی کِه در نیمروزی شوم،جوی شد،از خون گرم رَگِ هفتادودو تِشنه یِ بی آب.
ـ که دردلِ هرسوگخانه یِ تاریک ِکوچه هایِ باریک،آتشی مُهیاست در تَشتی مُشتعِل.شعله ی اشکی که حوض می شود و می چِکَد بَرگُدازِه های یادِ صاحِب سوگخانه.که آتش آتَر است از برای صاحب سوگ.که آتَر واسطه ی انسان وخدایان استُ وُاینجاست که دوجهان بِه هَم پِیوند می خورد.
